sobota, 21 listopada 2026 13:14
Reklama
Reklama

"Zapytajmy samych siebie...". Ważne słowa kaliskiej pedagog

Ataki nastoletnich nożowników wywołują szeroką społeczną dyskusję. Kwestie bezpieczeństwa szkoły, dostępu dzieci do mediów społecznościowych, kondycji polskich rodzin... Gdzie leży przyczyna tak dramatycznych zdarzeń? Przeczytajcie niezwykle trafny apel Ewy Ozdowskiej-Bartczak, doświadczonej kaliskiej pedagog i mamy dwóch córek.
"Zapytajmy samych siebie...". Ważne słowa kaliskiej pedagog

Źródło: fot. pixabay - zdjęcie poglądowe

BEZPIECZEŃSTWO DZIECI ZACZYNA SIĘ W DOMU.
 
W ostatnich godzinach pojawiło się wiele wpisów szkół, które informują o zabezpieczeniach: monitoringu, zamkach elektronicznych, zamkniętych wejściach i niewpuszczaniu osób postronnych. Rozumiem potrzebę takich komunikatów. Bezpieczeństwo w szkole jest niezwykle ważne i każda placówka powinna robić wszystko, co leży w granicach jej możliwości, aby o nie zadbać.

Ale chciałabym, żebyśmy w tej dyskusji zatrzymali się na chwilę i spojrzeli na problem również z innej strony.

Bo choć zabezpieczenia budynku są potrzebne, nie każde zagrożenie przychodzi z zewnątrz. Czasem źródło problemu znajduje się już w środku — w relacjach między dziećmi, w przemocy rówieśniczej, w tym, co dzieje się na klasowych grupach, w telefonach i w głowach młodych ludzi.

I tutaj, jako pedagog, ale przede wszystkim jako rodzic, chciałabym zaapelować do nas wszystkich.

Zacznijmy od siebie.

Nie od żądań kierowanych do dyrektora, wicedyrektora, nauczyciela, pedagoga, wychowawcy czy pracownika obsługi. Nie od oczekiwania, że szkoła zagwarantuje nam absolutne bezpieczeństwo naszych dzieci.

Szkoła ma obowiązek reagować na przemoc, podejmować działania profilaktyczne, dbać o bezpieczeństwo uczniów i współpracować z rodzicami. Nauczyciele i specjaliści mają w tym ogromną rolę do odegrania. Ale nie mogą zastąpić rodziców. Nie są w stanie być z dzieckiem przez całą dobę, kontrolować każdej jego aktywności ani wiedzieć o wszystkim, co dzieje się w jego życiu.

Nie mają też nieograniczonych uprawnień. Nauczyciel nie może po prostu przeszukać uczniowskiego plecaka na własną rękę, a monitoring i zamki elektroniczne nie pokażą, co dzieje się w prywatnych rozmowach dzieci w internecie.

Dlatego zapytajmy samych siebie: czy wiem, co moje dziecko ma w plecaku i co zabiera ze sobą do szkoły? Czy wiem, z kim rozmawia w internecie, jakie treści ogląda i co dzieje się na klasowych grupach? Czy rozmawiam z nim o przemocy, wykluczeniu, ośmieszaniu innych i o odpowiedzialności za własne słowa? Czy moje dziecko wie, że może przyjść do mnie z każdym problemem — także wtedy, gdy samo zachowało się niewłaściwie? Czy naprawdę wiem, co przeżywa moje dziecko, czy tylko zakładam, że wszystko jest w porządku, bo nie sprawia problemów?

Od kilku lat, jako pedagog apeluję do rodziców o większe zainteresowanie tym, co ich dzieci robią w telefonach. I nie mówię o nastolatkach. Mówię o dzieciach z drugiej, trzeciej czy czwartej klasy szkoły podstawowej! To właśnie wtedy często zaczynają się zachowania, które później przeradzają się w poważną przemoc rówieśniczą.

Kiedy pytam dzieci, ile z nich rozmawiało z rodzicami o tym, co dzieje się na klasowych grupach, o wykluczaniu, obrażaniu i poniżaniu innych, ręce podnosi czasem około 10% klasy.

A co z pozostałymi dziećmi? Czy naprawdę nic się u nich nie dzieje? Czy może po prostu nikt jeszcze nie zapytał?

Przytoczę sytuację z ubiegłego roku szkolnego. Dziecko zakłada ankietę na klasowej grupie: „Czy wyrzucić Krzysia z klasy?”. Krzyś to oczywiście imię zastępcze.

Zatrzymajmy się przy tym na chwilę.

Czy to jest niewinny żart? Zwykła dziecięca zabawa? A może forma publicznego upokorzenia i wykluczania, która dla dziecka może być źródłem cierpienia?
Oczywiście, że szkoła powinna zareagować. Powinna wyjaśnić sytuację, zadbać o dziecko, które zostało skrzywdzone i podjąć działania wobec sprawców. Ale czy naprawdę możemy uznać, że na tym kończy się odpowiedzialność dorosłych?

A gdzie w tym wszystkim są rodzice dzieci, które taką ankietę tworzą, udostępniają, głosują w niej lub biernie przyglądają się całej sytuacji?

Czy wiedzą, co ich dzieci robią w sieci? Czy rozmawiają z nimi o granicach, empatii i szacunku? Czy wiedzą, że przemoc nie musi mieć postaci uderzenia, żeby wyrządzić krzywdę?

Nie możemy oczekiwać, że szkoła naprawi wszystko, czego nie zdążyliśmy nauczyć dzieci w domu.

I jeszcze jedna ważna kwestia.

Wielu z nas ciężko pracuje. Chcemy zapewnić dzieciom dobry start, możliwości, zajęcia dodatkowe, wyjazdy i wszystko to, czego sami (być może) nie mieliśmy. To naturalne. Chcemy dla nich jak najlepiej.

Ale czasami warto zadać sobie pytanie: czy dajemy dzieciom to, czego naprawdę potrzebują, czy przede wszystkim to, co wydaje nam się potrzebne?
Dzieci potrzebują możliwości i dobrych warunków do życia. Ale potrzebują również naszej obecności. Rozmowy. Zainteresowania. Granic. Czasu, w którym nie patrzymy w telefon i naprawdę ich słuchamy.

Nie chodzi o to, żeby rodzic kontrolował każdy krok dziecka, czytał każdą wiadomość bez żadnych zasad i odbierał mu prywatność. Chodzi o mądre, dostosowane do wieku zainteresowanie jego światem, ustalenie jasnych zasad korzystania z telefonu, reagowanie na niepokojące sygnały i budowanie takiej relacji, w której dziecko nie boi się powiedzieć prawdy.

Bo bezpieczeństwo to nie tylko drzwi, których nie da się otworzyć bez karty. To także relacja, w której dziecko potrafi powiedzieć: „Mamo, tato, dzieje się coś złego”. To świadomość, że nie wolno krzywdzić innych, nawet jeśli wszyscy w grupie się z tego śmieją. To umiejętność reagowania, kiedy ktoś jest poniżany, odrzucany lub zastraszany.

I dlatego, kiedy pytamy szkołę: „Co zrobicie, żeby moje dziecko było bezpieczne?”, zadajmy sobie również inne pytanie: co ja robię każdego dnia, żeby moje dziecko nie krzywdziło innych, potrafiło rozpoznać zagrożenie i wiedziało, jak szukać pomocy?

Szkoła nie może obiecać, że nigdy nie wydarzy się nic złego. Może i powinna podejmować działania, by ograniczać ryzyko, reagować na zagrożenia i chronić uczniów. Rodzic również nie ma pełnej kontroli nad każdym zachowaniem swojego dziecka. Ale ma ogromny wpływ na to, jakie wartości mu przekazuje, jakie granice stawia i czy jest obecny w jego życiu.

Nie przerzucajmy więc całej odpowiedzialności na szkołę. Nie traktujmy zabezpieczeń budynku jako rozwiązania wszystkich problemów. Nie szukajmy wyłącznie winnych wśród pracowników placówki.

Zacznijmy od własnego domu. Od rozmowy. Od zainteresowania. Od wychowania. Od siebie.

Bo zanim zapytamy, czy szkoła zrobiła wszystko, co mogła, zapytajmy również, czy my jako rodzice zrobiliśmy wszystko, co należało do nas.

Nasze dzieci potrzebują bezpiecznej szkoły. Ale potrzebują też dorosłych, którzy nie tylko wymagają bezpieczeństwa od innych, lecz sami aktywnie pomagają je budować.

Bezpieczeństwo dzieci to wspólna odpowiedzialność. A wychowanie zaczyna się w domu.

Mama Ewa

Podziel się
Oceń

Napisz komentarz

Komentarze

nie-nauczyciel 11.10.2026 23:00
Trafna diagnoza p. Pedagog. Dlatego też ja choć mógłbym uczyć w szkole, to jednak czym innym się zajmuje. Szkoda moich nerwów i współczuje tym, co muszą spijać to nawarzone piwo i zagryzać do tego planetarne obiadki.

ano.nim 11.10.2026 09:44
Pani Ewo ,przeczytałem to ,co Pani napisała, chylę czoło ..ale z przykrością muszę stwierdzić ,że tego negatywnego trendu w szkołach nie da się odwrócić .Te Pani słowa trafiają do mnie ,ojca , dziadka ,który wychował i wykształcił dzieci, które mają dzisiaj po 30 kilka lat...Pani pisze m.in o dzieciach z drugiej, trzeciej, czwartej klasy ..Widziała zapewne Pani,jak się zachowują trzy,cztero,pięciolatki choćby w marketach-z mamusiami na zakupach....wymuszanie płaczem, krzykiem ,a niekiedy histerią, żeby coś dziecku kupić....i tu się zaczyna problem....nie w przedszkolu ,nie w szkole...ma Pani rację...problem zaczyna się w domu .Pozdrawiam serdecznie. PS. Mój trzyletni wnuczek nie ma dostępu do telefonu ,telewizora, tylko do książeczek ,które mu czytamy...tak go wychowują rodzice, których my tak wychowaliśmy.

60 plus 11.10.2026 08:59
Pani Ewo... pełen szacunek...Nie szkoła.nie nauczyciel ma wychowywać dzieci, tylko rodzice.Mam swoje lata, mój ojciec był nauczycielem, ale to były takie czasy, że gm obchodziło go to, co jego uczniowie robili po tzw.szkole .Wychował kilka pokoleń dzisiaj wspaniałych ludzi i wszyscy go wspominają z szacunkiem.Wychowalem dwóch synów, są wykształceni -i nie powiem, że nie miałem z nimi jakichkolwiek problemów wychowawczych.... ale jako rodzice potrafiliśmy do nich dotrzeć....a dzisiaj? Jeden przykład.... zamiast skupić się na odrabianiu prac domowych, włóczęga po galeriach....i tu odwieczne pytanie.... gdzie są rodzice?

Upadek ludzkości 10.10.2026 22:24
Wcale się temu nie dziwię - bo jacy rodzice - takie dzieci. A będzie jeszcze gorzej. Zobaczycie.

dziadek 11.10.2026 09:11
Racja...Patola płodzi i rodzi następne pokolenia patoli,a kolejne rządy w tym pomagają-myślisz,że zabiorą 800+ patolom, nierobom i innym takim? Nie....bo stracą wyborców.Interes własny przedkłada się na interes społeczny..."wystarczy,że mnie wybiorą,a potem ....mam to w d..ie".

Gość 10.10.2026 21:19
Wina i odpowiedzialność leży tylko i wyłącznie po stronie rodziców / opiekunów prawnych dziecka. Od wielu lat rodzice przestali wychowywać dzieci, nie mają obowiązków, nie mają stawianych granic, nie są uczone jak należy się zachowywać. Dzieci robią co chcą, dostają wszystko na tacy, nie znają słowa nie, nie można, nie wolno itp. Już 4 latki mają swoje telefony i tablety z dostępem do internetu. Mają wszystko tylko mówią co chcą i ich zachcianka jest natychmiast spełniania. Zero ograniczeń. Nauczyciel jest od przekazywania wiedzy, ewentualnie jak zauważy jakieś niepokojące zachowanie dziecka to zgłoszenie to rodzicą i tyle. Nie jest od ich wychowywania. Zresztą gdyby nawet nauczyciel coś powiedział rodzice by go zaraz dopadli i skargę do dyrektora złożyli. Jakiś czas temu rozmawiałam z wykładowcą z UAM w Kaliszu, powiedział, że co to za czasy, że studenci nie przychodzą na zajęcia /ćwiczenia i później mama takiego przychodzi lub dzwoni mówiąc, że źle się czuł, albo przynoszą za studentów dokumenty, albo ze skargą z jakiej racji taka niska ocena / punktacja z napisanej pracy czy egzaminu. No śmiech na sali, student to już osoba dorosła. Większość ludzi gdzieś pracuje i wiadomo ludzie w różnym wieku są. Ale dzisiejsze 20+ jak przychodzi do pracy to nic nie robi, oni po prostu przychodzą i dostają za to pensje, większość czasu na telefonie. Ja się dziwię, że pracodawcy takie osoby trzymają, do tego co piątek wolne bo no weekend impreza, w poniedziałek nie przyjdzie bo kaca leczy. Tak jak im się pozwala tak jest. Najwaz, że dostają rodzice plusy i ulgi na konto, a mamusia kilka lat do emerytury doliczone. I nie mówcie, że oni będą na nas pracować. Te leniwe pokolenia nie będą pracować tylko na zasiłkach siedzieć i garnuszku rodziców i dziadków.

dziadek 11.10.2026 09:17
Takie będą rzeczypospolite jakie ich młodzieży chowanie....Jan Zamoyski...dawno to przewidział. Chyba mądrym nie trzeba tego tłumaczyć.

Temperatura: 3°C Miasto: Kalisz

Ciśnienie: 1012 hPa
Wiatr: 23 km/h

OSTATNIE KOMENTARZE
Autor komentarza: Hestia Treść komentarza: Ilu z was głosowalo na Tuska ? Ja w pracy nie mialem podwyzki od 3 lat równo jak rudy siadł do władzy. Moja pensja to 8,5 czasami 9 brutto i od 3 lat grosza nie dostalem. A prowadze autobus wiec mam jedna z najbardziej odpowiedzialnych prac w Kaliszu codziennie odpowiadam za życie i zdrowie setek osób, odpowiadam za wasze dzieci, które powierzacie mi codziennie jadac do szkoły ktore od zawze dojezdzaja całe i zdrowe ze szkoly do domu i odwrotnie i ja dostaje pensje niewiele wieksza od pani z biedronki TO JEST SMUTNE Data dodania komentarza: 21.11.2026, 11:54 Źródło komentarza: Były milionowe zarobki lekarzy, teraz są wypłaty na raty. Szpital w tarapatach Autor komentarza: kibic siatkówki Treść komentarza: Jeżeli informujecie o wydarzeniach to róbcie to rzetelnie.Dlaczego nie ma informacji o meczu siatkówki MKS-Radomka o godz. 15 w hali Arena w niedzielę. Data dodania komentarza: 21.11.2026, 11:31 Źródło komentarza: Co można robić w weekend w Kaliszu? Podpowiadamy! Autor komentarza: Rowerzysta. Treść komentarza: Linii pojedynczej ciągłej nie wolno m.in. przekraczać...również rowerzystom. Polecam lekturę na zimę "Kodeks ruchu drogowego". Data dodania komentarza: 21.11.2026, 11:14 Źródło komentarza: Kolejny odcinek „wojewódzkiej”. Oddano do użytku szerszą jezdnię Autor komentarza: NN Treść komentarza: To patologia z pisu doprowadziła do tej sytuacja, to ich dodatki kovidowe rozbestwiły doktorków. Data dodania komentarza: 21.11.2026, 10:54 Źródło komentarza: Były milionowe zarobki lekarzy, teraz są wypłaty na raty. Szpital w tarapatach
Reklama
Reklama
Praca w Holandii na produkcji drobiu - bez języka Praca w Holandii na produkcji drobiu - bez języka "Szukasz legalnej pracy w Holandii z zakwaterowaniem i zapewnionym transportem do pracy? Chcesz wyjechać za granicę, ale obawiasz się organizacji pobytu, kosztów mieszkania lub formalności? Z PRAMER możesz rozpocząć pracę w Holandii bez konieczności samodzielnego szukania zakwaterowania i organizowania codziennych dojazdów. Poszukujemy pracownika do firmy zajmującej się produkcją i przetwórstwem mięsa drobiowego w Stroe. DO TWOICH OBOWIĄZKÓW BĘDZIE NALEŻAŁO: - Wieszanie kurczaków na haki - Obsługa linii produkcyjnej - Praca odbywa się w temperaturze około 2-8 °C, średnia ilość godzin w tygodniu to około 40-46. ILE ZAROBISZ? €18.33 EUR brutto za godzinę + dodatki wakacyjne i urlopowe. Wynagrodzenie wypłacane jest co tydzień, dzięki czemu nie musisz czekać całego miesiąca na pierwszą wypłatę. CO ZAPEWNIAMY? - Legalne zatrudnienie – holenderską umowę o pracę - Zakwaterowanie – organizujemy miejsce zamieszkania w Holandii - Transport do pracy – zapewniamy firmowy darmowy transport - Wypłaty co tydzień - Ubezpieczenie - Regularne zjazdy do Polski - Polskojęzyczną rekrutację i pomoc KOGO SZUKAMY? - Osób gotowych do pracy przez minimum 6 miesięcy - Osób chętnych i mogących pracować z mięsem Nie masz doświadczenia w pracy za granicą? Skontaktuj się z nami i zapytaj o szczegóły stanowiska oraz wymagania. MASZ PYTANIA PRZED WYJAZDEM? To naturalne, że przed podjęciem pracy w innym kraju chcesz wiedzieć, gdzie będziesz mieszkać, jak dotrzesz do pracy, ile wynoszą koszty zakwaterowania i na jakich zasadach otrzymasz wynagrodzenie. Nie musisz podejmować decyzji w ciemno. Skontaktuj się z naszymi rekruterami, którzy przedstawią Ci warunki oferty i odpowiedzą na pytania. PRAMER Telefon: +48 511 015 331 E-mail: [email protected] Formularz zgłoszeniowy: www.pramer.pl/aplikuj --- Klauzula: Z wybranymi kandydatami skontaktujemy się w ciągu 3 dni roboczych. Praca tymczasowa w Holandii. KRAZ: 10850. Zapoznaj się z naszą polityką prywatności przed aplikowaniem."""